🌺🌺 १० फेब्रुवारी – अखंड समाधानाचा मार्ग : नामस्मरण: वृद्धांना उपदेश. 🌺🌺

Dasbodh

अखंड रामसेवा ज्याला लाभली । धन्य धन्य त्याची माउली ॥
स्वार्थरहित रामसेवा । याहून दुजा लाभ न जीवा ॥
वाचेने भगवंताचे नाव । कायेने भगवंतसेवा ।

चित्ती भगवंताचे ध्यान । आपण रहावे रामार्पण ।
याहून अन्य सेवा । कोणतीही नाही जाण ॥

जे जे दिसते ते ते नासते । हा बोध घेऊनि चित्ती ।
सज्जन लोक जगी वर्तती । तैसे तुम्ही आता वागा जगात ॥
मुलां-बाळांस सांभाळून राहावे । प्रपंचात उदास न व्हावे ॥
प्रपंचाची उपाधि । आता मनात न आणावी ॥

उपाधिवेगळे झाला । ऐसे ऐकू द्यावे मला ॥
उपाधीत राहिला । परि चित्ताला न वास दिला ।

ऐसे ठेवा मनी । राम आणावा ध्यानीं ॥
आता यापरतें हित । नाहीं दुसरे जगांत ।

हा माझा बोल । न मानावा फोल ॥
आता रामा तुझा झालो । कर्तेपणातून मुक्त झालों ।

ऐसें आणावे मनांत । शक्य तितके राहावे नामात ।
याहून दुसरें न आणावे मनांत ॥
लौकिकांतील मानापमान । यांचे सोडावें उदक ।
ध्यानीं आणावा रघुनंदन एक ॥

बायकोमुलांबाळांत राहावे । चित्त रामाकडे ठेवावें ।
होईल तेवढे नाम घ्यावें ॥
अंतरी परमात्मा त्यास । ठेवून साक्ष भावे भजावे रघुनाथास ॥

न सोडावा मनाचा धीर । मागे आहे रघुवीर ॥
वृद्धपण आलें । शरीर क्षीण झालें ।
तरी आपण अभिमान घेऊनच राहिले । त्यास सोडावें दूर ॥
प्रपंचांत वृद्धपणीं फारसें न पाहावें । मुलांस मार्ग दाखवून सुखी राहावें ॥
औषध पथ्यपाणी सांभाळावें । पण दुःखी कष्टी कधीं न व्हावें ॥

शरीरसंपत्ति क्षीण झाली । तरी वृत्ति क्षीण नाही बनली ॥
जोवर देहाची संगति । तोवर “मी-माझें” ही वृत्ति ॥
आता वृत्ति राखावी रामापाशी । दुजी उठू न द्यावी त्यापरती ॥

आजवर जें घडलें । ते प्रापंचिक पारमार्थिक असो भले ।
तें रामकृपेने झाले । हे ठेवावे चित्तीं । आता न सोडावा रघुपति ॥

वयोमानानें शरीर होतें क्षीण । वागणें आहे फार जपून ॥
देह आळशी न ठेवावा हे जरी खरें । तरी त्याची परिस्थिती ओळखून राहणे हे बरे ॥

आता आपण झालो शरीराचे अधीन । हे वयोमानानें दृश्य भासत ।तरी भाव ठेवा रामापायीं । ज्याला क्षीणता कधीं आली नाहीं ॥

चित्तीं राखावें समाधान । आनंदानें संसार करावा जाण ॥
समाधानाचें करावे जतन । ते नसावें कशावर अवलंबून ॥
लाभहानींत न गुंतवता मन । राखता येईल समाधान ॥
समाधानाला अडवणूक जाण । माझा मीच आपण ॥
देहाचे भोग ठेवावे देहाचे माथीं । समाधानांत राखावी वृत्ति ॥
सर्व कर्ता राम हा भरवसा ठेवावा ठाम ।
मग काळजीचें उरलें नाहीं काम । हे सर्व जुळतें म्हणतां राम राम ॥

तरी सर्वांनीं घ्यावे रामनाम । व्हावें परमात्म्याचे आपण । कृपा करील रघुवीर ॥

४१. मागणे तुम्हा एकच पाही । नामावाचून दूर कधीं न राही ॥